Dour 8 januari 2012

Met Dour kregen we een totaal ander parcours voorgeschoteld dan de dag voordien. Nogal wat ‘bergjes’, snelle passages, balkjes, korte bochten, … . Kortom een technisch en snel parcours.

Kjell (ondertussen gehuld in een véél mooier tomabel-pakje) deed het niet onaardig met een 7e plaats evenals Warre met een 13e stek. De broertjes eindigden net na elkaar op plaats 19 en 20 . Top !

Laurens en Tuur wilden hun sterke prestatie van de dag ervoor bevestigen, wat niet zo evident bleek met respectievelijk plaats 17 en  23.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geert was weer van de partij. Voor hem was het de uitgelezen kans zijn leidersplaats in de superprestige te verstevigen. Zijn start was best ok, maar door een afgevallen ketting en moeilijkheden om tragere deelnemers in te halen op de éénmanspassages gierden de zenuwen door de keel en door die van de supporters. Half koers viel alles dan toch in de juiste plooi en toonde Geert wie de sterkste was. Hij haalde met verve zijn 9e overwinning van het seizoen binnen. Sterk ! Proficiat.

In onze reeks diende de kans zich aan voor Steven en ikzelf om op het virtuele podium in het SP-klassement te klimmen, aangezien de 3e in de tussenstand verstek liet gaan.  De start was snel en chaotisch, met filevorming op de ‘trap’. Iedereen kwam er zonder kleerscheuren door, maar Steven had een pak plaatsen goed te maken, wilde hij nog dicht eindigen, wat nog aardig lukte met een 11e plaats. Ondertussen kreeg Franky kreeg alweer met een lekke band af te rekenen. Ik kon behoorlijk mijn mannetje staan en haalde net ‘de gazet’. Joeri vocht een beklijvende tweestrijd uit voor de 8e plaats, waarbij hij op een paar centimeters na de duimen moest leggen voor zijn concurrent, die in de voorlaatste bocht slim in een klein gaatje gedoken was.

Mooi in beeld gebracht, Annelies

Rik en Mark haalden plaats 19 en 20 binnen, gevolgd door Franky op plaats 28.

Stijn reed een hele sterke wedstrijd met als beloning plaats 7. Jellerich bevestigde nogmaals op plaats 5.

 

 

Staden 7 januari 2012

Onze trouwe blog-bezoekers zullen al gemerkt hebben dat er enkele crossen tussenuit gevallen zijn, waarvoor onze excuses. Bij deze willen we de draad terug oppikken met de twee crossen van het voorbije weekend.

Met Staden kregen we een parcours voorgeschoteld dat in het bos nog net berijdbaar was, maar erg smal, zodat een goede start hier van het grootste belang zou zijn.

Onze jongsten moeten we stuk voor stuk bewonderen voor hun wilskracht en doorzettingsvermogen om door de modder van een niet-ingekort parcours te ploeteren. Geen uitschieters bij de G-tjes, iedereen eindigde rond zijn vertrouwde stekje.

Bij de E+ voelde Laurens zich duidelijk in zijn sas op de lange technische strook en haalde een mooie 9e plaats binnen. Tuur deed het ook verre van slecht en palmde de 20e plaats in.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Wij waren dan aan de beurt, want Geert nam een snipperdag. Joeri en Steven waren heel gemotiveerd en ook Mark was met de eersten mee het veld in. Ik besloot niet te forceren met het oog op de superprestige van de dag erna en liet het gedreven duo in vorm gaan. Steven en Joeri (dé man in de conditie van zijn leven) reden een supercross. Ware het niet van een wederoptredende Thierry F. en een supersprint van Patrick R. (die door ‘de kopman’ nog bijna in het wiel van zijn ploegmaten gebracht werd, sorry gasten ) dan stonden ze beiden in de gazet. Deze keer was het net niet met plaats 6 en 7. Ik kon beslag leggen op de 8ste stek. Mark volgde op 17, Rik op 21 en Franky die de laatste tijd af te rekenen krijgt met enorm veel pech op plaats 29.

Stijn bleef ook niet van pech gespaard. Na een spectaculaire tuimelperte bij de start kon hij niet meer schakelen en moest de volledige passage in het bos lopen. Chapeau voor, gezien de omstandigheden, een schitterende 9e plaats.

Bij de A’s stond Jellerich meer dan zijn mannetje en haalde de beste uitslag van alle Tomabellers van de dag: plaats 5.

 

Gelukkig nieuwjaar !

Aan alle leden, familie en supporters van het Tomabel-team een spetterend 2012 toegewenst. Dat iedereen gezond moge blijven en zijn of haar sportieve en andere dromen mogen waarmaken.

Pascal heeft zich op html-wijze nog wat uitgeleefd met dit leuke resultaat:  www.tomabel.copamusic.be , waarvoor dank.

Vichte 3 december 2011

Tweede manche superprestige:

’s Morgensvroeg: gietende regen,koude en snijdende wind,.. er stond ons beslist een zware cross te wachten! Wij waren op weekend in de regio van de Kemmelberg, een jaarlijkse traditie, maar we hadden alles van het thuisfront meegenomen en met de caravan vertrokken we richting Vichte.

Bij de inschrijving hadden we reeds een eerste kennismaking met Sint en Piet. We werden eerst gescreend door de Sint en kwamen zo te weten of we de wedstrijd mochten aanvatten. En ja, iedereen was flink geweest en kon de loodzware modderige weide betreden!

Na een 1^ste verkenningsronde hadden we wel door dat we waarschijnlijk in looppas, (met fiets aan de hand of op de schouder) het parcours  zouden moeten afleggen.

Reeks G: Kjell! Na een ietwat tragere start vond Kjell het  juiste ritme en werkte heel verstandig de wedstrijd af. Ook Warre en Lomme lieten zich door de modder niet kennen. Ondanks veel miserie met de fietsen,  lieten ze zich glijden in de talrijke diepe sporen die reeds te zien waren. Ze zagen toen al ‘zwart’ van de modder. Wel spijtig dat we grote Warre niet aan het werk zagen. Maar hij (of liever de papa en mama) heeft/hebben een verstandige beslissing genomen en Warre (die zich nogal slapjes voelde) niet laten starten, na een lastige – misselijke – ziekerige dag.

Reeks E+: Laurens en Tuur aan de start. Laurens dook als 3^de het modderige parcours in. Ondanks 3 valpartijen behaalde hij toch een schitterende 12^de plaats. De eerste kennismaking voor Tuur met een loodzwaar parcours  is hem absoluut niet slecht bevallen en behaalde dan ook een fantastische 17^de plaats. Sterke prestatie!

Reeks E: Alle ogen op Geert gericht… Voor de wedstrijd begon, wist papa al dat het bijzonder moeilijk zou worden om Antoine te volgen. Er moesten veel loopstukken worden afgelegd en wanneer je de lengte van de benen van Geert en die van Antoine vergelijkt, kan je al snel de rekening maken. Papa heeft een 3 de plaats behaald en de wedstrijd zeer verstandig en supersterk gereden.  Chapeau pa voor uw berekend en eigen tempo-aanhoudend afwerken van de loodzware tocht!

Reeks C:  6 tomabellers aan de startlijn. Mooi beeld voor de toeschouwers om de talrijke sportievelingen aan het werk te zien. In hun ogen kon je de volgende woordgroepen lezen…

-diepe sporen

-vettige modder

-weinig overblijvende recuperatiestukken

-keuze: lopen of fietsen

-glijden,vallen, slippen

-toegeslipte fietssystemen

-veel wissels

-gefrusteerde mecaniciens

-veel breuk(spijtig voor onze vriend Joeri)

Maar:

Toch iedereen tevreden dat ze ‘Vichte’ hadden afgewerkt… en nog met fantastische eindresultaten op de koop toe!

Steven: 5^de( bedankt Bart )

Bart: 6^de

Joeri: 14^de ondanks 2 kapotte fietsen. Chapeau voor het volhouden!

Marc: 17^de

Rik: 25^ste

Franky: 37^ste

Reeks A+ Pech aan de start voor Stijn… lekke band.. maar gelukkig kon een wielwissel (dank u Marc) nog vlot doorgevoerd worden.

Stijn, een specialist loper, zag het modderpoeltje volledig zitten en ploeterde verder met een verdienstelijke 8^ste plaats als resultaat.

Al bij al heeft de ene crosser zich meer geamuseerd dan de andere… ook de toeschouwers vonden het een aangename en hulpzame namiddag. Dank aan iedereen die op het parcours de crossers hebben bijgestaan! Maar toch nog dit even toevoegen…

Samen trokken ze door het modderland en wisten iedereen te bekoren met hun lieve gezichtjes tijdens de wedstrijden. ra ra ra …

Annelies had het fantastische idee om de kleine tomabellertjes om te toveren tot kleurrijke zwarte pieten.

De toeschouwers werden getrakteerd met picnicjes en dan nog gepresenteerd in de enige echte Tomabelzakken. MOOI!!!

Een heel mooi initiatief waar alle cycling teams beslist jaloers op zijn.

Bedankt Marc en Annelies voor de lekkere klaaskoeken en de smakende Omer.

Op naar Nederzwalm en volgens de weersvoorspellingen staat er ons weer een loodzwaar parcours te wachten!!

Sportieve groeten. Fam Vanackere en fam Deklerck

Moorslede 27 november 2011

Met de cross in Moorslede van vorig weekend werd de rechterkolom van de kalender aangesneden, wat betekent dat we over halfweg zijn. De meesten stonden een beetje met een onwennig gevoel aan de start, de decompressie na het BK ? , de veranderde weersomstandigheden ? het twijfelen aan de ideale bandendruk bij dit glibberig maar mooie parcours ?

Kjell liet het in ieder geval niet aan zijn hart komen en knokte zich naar een vijfde plaats in aanwezigheid van alle sterke rennertjes uit de G-categorie. Grote Warre liet zich wat wegdrummen in de start en kon niet veel plaatsen meer goedmaken. Kleinere Warre reed heel goed, was super vertrokken en eindigde ergens in het midden van het pak. De pechvogel van de dag was wel Lomme, zijn mecaniciens hadden losweg over het hoofd gezien dat zijn rem toe stond waardoor hij voor een hopeloze achtervolging stond. Daar zal nog wel eens duchtig over ‘geklapt’ worden, veronderstel ik.

Tuur en Laurens mochten het veld in op het moment dat de modder echt zijn werk was beginnen doen. De bochten werden super glibberig met een groot aantal valpartijen tot gevolg. Onze Tomabellers deden het beiden meer dan behoorlijk, Laurens met een 11e plaats en Tuur bijna in de top 20.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

In de reeks van Geert waren de belangrijkste opponenten van anders  afwezig waardoor het iets minder krachten kostte dan anders om te kunnen winnen, maar desondanks een dikke proficiat. Het tellertje staat ondertussen toch al mooi op 8.

Bij de c’s sprong vooral de knappe prestatie van Rik erboven uit. Hij reed de beste cross van het seizoen en eindigde ruim ‘in de punten’. Steven was mega-slecht vertrokken maar voelde zich toch beresterk en eindigde nog 9e. Ik was wel goed vertrokken maar vond niet direct het juiste ritme, maar kon daarna nog profiteren van een paar foutjes van mijn voorgangers om 4e te eindigen. Joeri reed in een onopvallende maar solide wedstrijd naar een 10e plaats. Mark kon voor de eerste keer zijn nieuwe tuben showen, maar het was moeilijk om op te schuiven na een ook al niet te schitterende start. Franky knokte voor wat hij waard was en legde beslag op de 36e plaats.

Stijn voelde zich duidelijk in zijn sas op de glibberige ondergrond en kon mede dank zijn uitstekende techniek beslag leggen op een hele mooie 4e plaats. Proficiat !

Roeselare 20 november BK (deel II)

Nadat ik Geert mijn felicitaties heb overgebracht, begeef ik me terug naar de start. Daar staan de C’s verzameld, wachtend op het afroepen van de namen en het startsein. Ik ga de Tomabellers nog eens van dichterbij bekijken en wens hen stuk voor stuk succes toe.

Als je een wedstrijd volgt van achter je fototoestel, heb je eigenlijk niets gezien. Je bent zodanig bezig met de instellingen van je camera, het licht en de kadrage dat het allemaal aan je voorbij gaat. Voordeel is wel dat je achteraf de cross een beetje kunt reconstrueren. De start van categorie C heb ik dus totaal gemist. Ik kan niet zeggen wie goed gestart is en wie niet.

Na de eerste passage door  het kronkelbos, ga ik aan het tellen. Bart 5 of 6, Steven +2, Joeri ongeveer 11de, Rik rond de 20ste stek en Mark 23ste. Dat tellen is me opgelegd door Mark. Voor hem is dat de enige manier om te weten hoe hij er voorstaat en als het de moeite is om te knokken voor zijn plaats binnen de 20 of niet. Van het bos ga ik naar de balkjes en van de balkjes naar de aankomst. Overal waar ik kom, hoor ik supporters Tomabellers aanmoedigen.  Ik word bekeken als ik zelf mijn klep durf open te zetten.  Mensen vragen zich af hoe dat clubje ontstaan is – want je ziet er echt wel veel tegenwoordig – en vanwaar ze afkomstig zijn.  Er wordt ook gelachen met de uitlatingen van Lomme die zijn vader aanmoedigt met de woorden: “Allé Mark, ge kun ‘et”. Ondertussen wordt er melding gemaakt dat de knie van Bart hevig bloedt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van aan de kant is te zien dat onze mannen goed bezig zijn en nog voor het ingaan van de laatste ronde is het duidelijk dat Bart met een ruime voorsprong op zijn achtervolgers de derde positie ingenomen heeft. Bij de supporters die post gevat hebben aan de finish niets dan blijde gezichten.  Bart derde op het Belgisch Kampioenschap…  Al die uren op de fiets en leven als een pater (dat heb ik ergens op Facebook gelezen) zijn niet voor niets geweest. Na de tegenslagen die hij gekend heeft in de voorbije wedstrijden, is die derde plaats dubbel en dik verdiend.

We zien hoe Kurt De Backer ruim aan kop over de finish rijdt, Axel Naessens als tweede en dan, terecht fier als een gieter en superblij, Bart als derde.  Onder het motto ‘Gedeelde vreugde is dubbele vreugde’ komt ook Steven doodcontent over de meet gereden, gevolgd door Joeri, Mark en Rik.

Al snel wordt duidelijk dat het niet Barts knie is die bloedt maar wel zijn arm.  Omdat de gapende wonde in het ziekenhuis verzorgd moet worden, wordt er beslist om vóór de prijsuitreiking de flessen te ontkurken op de prestaties van onze Tomabellers zodat achteraf iedereen naar ‘t (zieken)huis kan.  Aan de hoeveelheid drank, chips en chocomousse te merken, hadden de Tomabellers duidelijk meer ambities dan bij de start van de wedstrijd uitgesproken geweest is of… we kunnen ook stellen dat de supporters alle vertrouwen hadden in hun renners.

En dan is er Stijn, de pineut van ‘t spel. Terwijl wij een tweede of derde glas laten inschenken en twijfelen over een tweede chocomousse werkt hij zijn wedstrijd af. Waarschijnlijk staan nog amper supporters langs het parcours en bovendien wordt het stilaan donker. Op foto’s moet hij ook al niet rekenen want de camera’s hangen ondertussen werkloos rond de nek van hun baasjes.

Als de tijd van de prijsuitreiking gekomen is, verdwijnen drankjes en hapjes terug in de respectievelijke wagens en haasten we ons naar de drukbevolkte hangaar.  Het is nog even wachten maar dat heeft ons de kans om even bij te praten met mijn neef (en misschien Tomabeller in spe) die net zijn eerste cross van het seizoen gereden heeft.   Uiteindelijk klinkt een stem door de micro en vat ik post net voor het podium.  Eerst worden de dagwinnaars in de bloemen gezet en dan is het de beurt aan onze kampioenen. Onder luid applaus van hun supporters beklimmen ze één voor één het podium.  Kjell en Bart blinken van trots maar Geert is precies nog altijd niet overtuigd van zijn tweede plaats.

Nadat alle kampioenen zijn gehuldigd en de bloemen veranderd van eigenaar kunnen we tevreden huiswaarts keren.  Het is een mooie maar vermoeiende dag geweest; vooral voor de renners maar ook voor de supporters en fotografen.  Op naar de volgende!

Roeselare 20 november (BK) deel I

We schrijven zondag 20 november 2011.  Een zondag met maar één afspraak op de gezinsagenda: Cross Roeselare.  Ik stop m’n drie jongens hun Tomabelpakje toe en pols naar de verwachtingen.  Lomme denkt dat hij goed zal zijn en hoopt nog eens voor zijn broer te kunnen finishen.  Zijn droom is geen lang leven beschoren als Warre repliceert dat dat niet zal lukken.

Als we dan eindelijk op weg zijn naar Roeselare en moeten wachten aan één van de vele verkeerslichten op ons traject komt een blauwgrijze camionette naast ons aanschuiven.  ”Kurt De Backer,” klinkt het enthousiast van op de achterbank.  Inderdaad, met een coole zonnebril en tokkelend op zijn stuur kijkt Kurt onze richting uit en knikt hij ons een goede dag toe.  We glimlachen en knikken beleefd terug.  Ondertussen komen die op de achterbank bijna zot en scanderen ze zijn naam alsof hij de Koning is.  Bij groen licht, schiet de camionette vooruit en wordt ik luidkeels aangespoord om me niet te laten doen. “Allé, moeke, haal hem in.”  De cross is nog niet begonnen en er zit als competitie in het spel.  Zoals een verstandige moeder dat betaamt, hou ik wat in en voeg ik in achter de camionette van Kurt De Backer.

Na aankomst in Roeselare worden de taken stilzwijgend verdeeld; Mark neemt Warre en Lomme mee voor een oefenronde of twee en ik grabbel 6 eurootjes uit mijn portefeuille en begeef me naar de inschrijvingstafel.  Onderweg kom ik de eerste Tomabellers tegen en pols ik naar de gemoedstoestand.  ”Zenuwachtig,” klinkt het; zoals bij bijna alle andere Tomabellers die ik nog aanspreek voor de cross.  Maar niet alleen de Tomabellers zijn zenuwachtig, ook Kurt De Backer vertrouwt me tijdens een passage toe dat hij toppenerveus is.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ruim voor 13u ga ik poolshoogte nemen aan de start van groep G.  Het is daar een drukte vanjewelste.  Grote Warre is zichtbaar zenuwachtig maar blijft lachen, Kjell heeft grote verwachtingen en wil net als vorige week op het podium, kleine Warre nestelt zich in de eerste rij om zeker zijn start niet te missen en in dat koppeke van Lomme speelt zich al een hele cross af.  Ik neem van elk van hen nog een fotootje en ga dan in de eerste bocht staan om te zien hoe ze die doorkomen.  Nadat het startsein gegeven is en ze een eerste keer voor mijn lens gepasseerd zijn, loop ik naar de andere kant om te zien hoe ze de eerste passage in het bos overleefd hebben.  Als de oppermachtige Jente Michels voorbij gereden is, is het wachten op Kjell, grote Warre, kleine Warre en Lomme.  Bijna zeker in deze volgorde zullen ze uit het bos opduiken.  Kjell komt iets later dan ik had verwacht en even vrees ik dat hij zijn droom niet meer zal kunnen waarmaken maar een cross moet nog altijd gereden worden, niewaar! Even blijf ik in de laan hangen en probeer ik hier en daar een mooie foto te nemen.  Eens de laatste renners gedubbeld zijn en iedereen zowat door elkaar rijdt, is het zeer moeilijk te volgen wie in welke positie rijdt.  Ik heb nog altijd niet veel hoop voor Kjell maar hij knokt zich duidelijk een weg naar voor.  Soms is het toch even hart vasthouden als je ziet welke toeren die mannen uithalen.  Nog voor de laatste ronde op gang gebeld wordt, sta ik aan de finish.  Zoals verwacht mag Jente het zegegebaar maken en dan is het wachten op de tweede en de derde.  Als Kjell over de finish rijdt, ken ik nog steeds het verdict niet maar als ik me even later omdraai, zie ik zijn mama hem duidelijk geëmotioneerd omhelzen en bevestigen: “Je hebt het gehaald!”  Door mijn vochtige ogen zie ik nog de Warres en Lomme over de finish rijden maar ook een wenende en bloedende Robbe Verleysen lopend naast de fiets.  Een cross moet duidelijk nog altijd gereden worden.  Later vertelt Kjell me met enige trots dat hij derde is in de wedstrijd en tweede in het kampioenschap.

Door het ontbreken van een Tomabeller in groep F krijgen we ruim de tijd om Kjell en de anderen te feliciteren met hun knappe prestatie maar ook om bezwete kleren te vervangen door verse.  Als we van de auto terugkeren, komen we in een groepje Tomabellers en bijhorende supporters terecht die zich aan de kant van het parcours verzameld heeft.  Er worden kleine glaasjes bovengehaald en jenever uitgeschonken.  De sfeer zit er goed in.  De renners die nog op het appel moeten verschijnen passen maar bij de supporters wordt hier en daar een glaasje achterover gekapt.

Ondertussen is het startsein gegeven van categorie E+ en razen de renners een eerste keer voorbij.  Laurens heeft een mooie plaats weten te bemachtigen en Tuur komt, zoals gewoonlijk, iets later.  Ik zoek een plaatsje op om bij de tweede passage een paar foto’s te nemen en dan is het wachten.  We zien de eersten terug voorbijkomen en daar waar we opnieuw Laurens verwachten, komt Tuur voorbijgereden met de boodschap dat Laurens een platte band heeft.  Aarzelend wordt de fiets van Rik ontdaan van wielen en worden die door Joeri tot bij Laurens gebracht.  Ikzelf begeef me naar de balkjes en even later naar de kant van het bos om de Tomabellers in koers op foto vast te leggen.

Na de wedstrijd van categorie E+ blijf ik in het bos rondhangen tot Geert er de eerste keer voorbij komt.  Ondertussen krijg ik gezelschap van een aantal andere supporters en worden ook fietsen en wielen gepositioneerd om toch maar niets aan het toeval over te laten.  Geert komt met een kleine voorsprong op de rest van zijn categorie het bos uit.  De spanning is te snijden; vooral bij de dochter en kleindochter die in mijn buurt ronddabberen. Bij de tweede passage komt Antoine er als eerste door met Geert in zijn wiel.  De koers wordt duidelijk tussen die twee uitgevochten en ronde na ronde wordt het kopwerk afgewisseld.  Halverwege koers begeef ik naar een andere plek die net voor de finish ligt.  Ook daar komen Geert en Antoine in elkaars wiel voorbij.  Opnieuw sta ik aan de finish als de bel van de laatste ronde klinkt.  Geert gaat als eerste de laatste ronde in met Antoine in het wiel.  Reikhalzend probeer ik over de bergjes te kijken die net voor de finish liggen en wacht ik op de komst van Geert en Antoine.  Groot is mijn ontgoocheling als ik Antoine zonder Geert de laatste meters zie ingaan.  Er moet iets gebeurd zijn.  Dat kan niet anders.  Ik hoor nog mensen in het publiek de hoop uitspreken dat Geert wint maar even later verstomt de menigte als Antoine als eerste over de finish rijdt.  Geert volgt enkele seconden later.  Zijn zwarte vingers verklappen dat er weldegelijk een probleem is geweest.  De supporters verzamelen zich rond Geert en laten hem zijn verhaal doen.  Was het kwaad opzet of een stom ongeluk?  We zullen het nooit weten maar weet, Geert, Antoine mag dan wel de overwinning op zijn naam geschreven hebben, het applaus was voor jou.  Proficiat met je tweede plaats!

Wordt vervolgd (aldus Annelies)

Oostrozebeke, 12 november

Zaterdag 12 november was er voor de tweede dag op rij Cross, dus geen tijd om veel te recupereren na de toch wel zware cross in Merelbeke.

Het zou weerom een lastige cross worden, maar dit maal wel een stuk warmer dan gisteren.

De omloop was op een stuk maïsveld waardoor het na enkele reeksen toch wat zoeken was naar het juiste spoor in de hoop dat het wat beter zou bollen.

 

Vandaag zouden we met het volledige team van 15 renners starten, tot dat Nicolas besliste om niet te starten.  Daarmee gingen 4 deelnemers van start in reeks G.

Kjell reed opnieuw schitterend met een 5^de plaats als logisch gevolg.  Grote Warre, KleineWarre en zijn broer Lomme zetten  stuk voor stuk een sterke prestatie neer.  Een 18^de plaats voorWarre,  31^ste plaats voor Kleine Warre en 35^ste  voor Lomme waren de resultaten.  Dit is toch wel uitstekend gezien het grote aantal deelnemers (49 in totaal).

De volgende reeks, E+, kende een snelle start, met als gevolg dat Laurens als 5^de het veld indook.  Ook Tuur was vlot gestart en kon zijn positie de ganse wedstrijd vast houden tot er gesprint moest worden aan de finish.  In de sprint moest hij nipt de duimen leggen en er twee voorbij laten gaan, waardoor hij als 26^ste finishte. 

Laurens moest er ook enkele voor laten gaan in de toch wel snelle wedstrijd.  Op de weg kon hij wat tijd inhalen en eindigde 13^de.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na de wedstrijd E+ liep het grondig fout. Toen Geert naar de start wilde rijden kwam hij in aanrijding met een jongetje.  Een zware valpartij als gevolg.  De jongen kwam er met de schrik vanaf.  Minder was het met Geert.  De schaafwonden aan zijn oogkas en zijn lip moesten verzorgd worden.  Ook zijn pols had een ferme slag gekregen.  Zoals gisteren vermeld zijn onze crossers geen ‘watjes’ en Geert besloot om toch van start te gaan.

Met enige vertraging kon de wedstrijd dan toch nog starten.  Net als gisteren was hij sterk bezig, dit maal zij aan zij met Antoine, tot op het einde van de wedstrijd.  Door enige verwarring aan de finish van de andere reeks ontstond er twijfel of er al dan niet nog een ronde moest afgelegd worden want als zij over de streep reden ging de bel nog voor de laatste ronde.

Hoewel Geert zijn hoofd door de valpartij een flinke klap had gekregen, bleef hij bij de les.  Hij stelde zijn 7^de zege van het seizoen veilig.  Proficiat met de overwinning.  We wensen Geert een spoedig hestel van de schaafwonden en kneuzingen die hij opgelopen heeft.

 

Bij de start in reeks G waren we met een mega aantal deelnemers (61 renners).  Onder al deze crossers stond er één withelm te pronken met zijn splinternieuwe Colnago.  Franky was erg benieuwd naar het verschil tussen een cross met zijn mountainbike of met zijn crossfiets.  Hij eindigde na een loodzware wedstrijd als 52^ste.

Bij de start was ikzelf (Rik) goed vertrokken, maar ik zag Steven, Bart  en Joeri voor me wegrijden.  Ik had iets te vlug de eerste ronde afgelegd en moest een aantal crossers latenvoorgaan.  Al vlug kon Mark mij passeren.  Hij reed steeds heel sterk op de weg, waardoor de afstand zienderogen groter werd tot op 3 ronden van het eind. Ik had mijn ‘tweede adem’ terug gevonden en ik kon bijna terug aanpikken.  Op dit moment plaatste Mark een versnelling en de posities werden vastgelegd.  Mark finishte als 29^ste en ik als 34^ste.  Van Steven, Bart en Joerikan ik niet veel vertellen want zij reden een heel stuk voor mij, op kop van de wedstrijd.  Steven kon beslag leggen op een mooie 6^de plaats, Bart werd 10^de en Joeri finishte als 15^de.

 

Net voor het donker werd, ging de laatste wedstrijd van start, met opnieuw een sterke prestatie van Stijn.  Met veel overgave, en gebroken vingerkootje kon hij toch weer beslag leggen op een 9^de plaats.

 

Na een zware kalender met veel keren twee crossen in eenzelfde weekend, komt er volgende week een heel belangrijke wedstrijd aan in Roeselare : het ‘Belgisch Kampioenschap’.

 Hierbij wensen we de Tomabellers veel succes !!!!!! 

Merelbeke 11 november 2011

Vandaag trokken we met onze Tomabelcrossers richting Merelbeke.  Compleet andere weersomstandigheden dan vorig jaar (toen was er ‘storm’, regen, wind en kou) zouden voor een totaal andere cross zorgen.  Toch was het parkoer zwaarder en lastiger dan verwacht.

 Als eersten mochten onze kleine sterren aantreden in categorie G.  Lomme behaalde een 40^ste plaats.  Zijn grote broer Warre kon beslag leggen op de 31^ste plaats.  Grote Warre kwam in de laatste ronde ten val, maar hij kon toch nog een 17^de plaats veroveren.  Hij kon zijn ontgoocheling niet wegsteken, maar tegenslag kan iedereen overkomen ……

Kjell  reed een ‘bère-‘sterke wedstrijd.  Papa Pascal en Mama Nathalie waren aan het ijsberen bij de aankomstlijn vol ongeduld of hij in de laatste ronde zijn positie kon handhaven.  Kjell moest nog even op zijn tanden bijten en ja , de derde plaats was binnen.  Kjell mocht vandaag als eerste het splinternieuwe LRC-podium betreden.  Onder luid Tomabelapplaus en met een zichtbaar geëmotioneerde opa kreeg Kjell een medaille rond zijn hals.

Proficiat aan onze 3 ‘kleine’ grote crossers.

 Nathalie raakte duidelijk de klus kwijt door de prestaties van haar zoon.  Met 1 caravan voor de crossers hebben we al niet meer genoeg en daarom legde ze beslag op een extra caravan….

 

Dan was het de beurt aan Laurens en ook Tuur was terug (na een weekend op hoogtestage in de Ardennen).

De ‘hoogtestage’  had Tuur blijkbaar deugd gedaan en hij behaalde extra punten door op de 19^de plaats te eindigen.

Laurens reed een ijzersterke wedstrijd.  Zijn rechtstreekse concurrenten in het algemeen klassement liet hij achter zich.  Hij eindigde op de 11^de plaats.  Door deze prestatie staat hij al op de 6^de plaats in het algemeen klassement.

Proficiat aan onze crossers in reeks E+.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Daarna was het de beurt aan Geert om het strijdperk te betreden.  Na een schitterende prestatie, Geert reed de gehele wedstrijd op kop, behaalde hij al zijn zesde overwinning van het seizoen.  Hiervoor een heel dikke proficiat. Voor de tweede keer vandaag een Tomabelcorsser op het podium.  Wat een succesdag (en het is nog niet gedaan……)

 

Reeks C begon, zoals gewoonlijk om 15u00, aan het wedstrijd met vandaag 47 crossers aan de start.

Rik was bij de start aan het sukkelen, maar een ongeduldige crosser achter hem was zo vriendelijk om hem een flinke duw in de rug te geven en Rik was vertrokken.  Vandaag had hij geen superbenen, maar was toch tevreden met zijn 27^ste plaats.

 

Marc was beter vertrokken en na een constante wedstrijd behaalde hij de 23^ste plaats.

 

Ook Joeri reed een heel goede cross.  Na de eerste ronde zat hij in 9^de positie en deze plaats kon hij tot op de finish behouden.

 

Bart schoot als een speer uit de startblokken wat hem in 3^de positie bracht.

Ook Steven was goed weg en na enkele ronden zaten ze praktisch samen.  Dan brute pech voor Bart.  Net na de wisselstrook verloor hij zijn zadel…. Er zat niets anders op dan een volledige ronde te crossen zonder dit toch wel noodzakelijk onderdeel van de crossfiets.  De materiaalmannen hadden dit euvel vernomen en snelden Bart tegemoet met zijn reservefiets.  Jammer genoeg verloor Bart twee plaatsen door het niet echt voluit kunnen gaan op een zadelloze fiets.  Bart (fel ontgoocheld) behaalde niettegenstaande een verdienstelijke 6^de plaats.  Maar zonder pech had er zeker meer ingezeten.

Steven reed de ziel uit zijn lijf.  De energie sprong uit zijn ogen, maar zat blijkbaar ook in zijn benen.  Aangedaan door de pech van Bart, verzwakte hij toch niet en zo reed hij als derde over de meet. Voor de derde keer vandaag kon het podium betredenworden. 

Een dikke proficiat.

 

Stijn is vandaag onze laatste sterke ‘beer’ in koers.  Zeg wel ‘beer’, want na zijn ongelukkige valpartij van vorige week (waarbij hij een vingerkootje brak) stond hij toch aan de start.

Je zag dat Stijn bij momenten de pijn moest verbijten, maar dit hield hem niet tegen.  Uiteindelijk behaalde hij een 11^de plaats.

Proficiat voor je wilskracht en je prestatie.

 

Onze Tomabelcrossers zijn toch geen watjes…..(blijkt de volgende cross opnieuw…….)

 

Dottenijs 6 november

kwestie van een minder cross van je af te schrijven, zeker? (aldus Mark)

Ergens tussen liefde en modder ligt cyclocross

Het is bijna onmogelijk de passie voor de cyclocross uit te leggen aan iemand die het nog nooit gedaan heeft. “Rijden op een fiets in een wei? En als het regent? Pas je dan nooit eens? En als het sneeuwt?”

Als cyclocrosser rijd je jezelf vast wanneer je mensen de moeilijkheid, de absurditeit van de sport of de ernst waarmee deelnemers aan de start komen wil bijbrengen.

Ergens tussen twee uitersten, ergens tussen liefde en modder ligt een plaats waar cross alleen maar ruwe, ongekende schoonheid is. De inspanning voelt aan als een 40 kilometer lange tijdrit, als een criterium met onophoudelijke tempowisselingen en dynamiek. Sprinten, remmen, glijden, draaien en opnieuw sprinten – zo hard als je kan, iedere keer opnieuw. De noodzaak aan techniek leidt je soms af van de fysieke pijn. Soms vergeet je hoe hard je afziet als je de pedalen enkele seconden mag stilhouden als compromis om sneller door de bocht te gaan. Dan haal je eens diep adem, trek je je fiets rond de houten staak die een denkbeeldig pad markeert en probeer je vooral niet te lachen. Misschien zou je beter lachen.

Hoewel, cross is soms ook gewoonweg oneerlijk en onverbiddelijk hard.

Vrijwillig uit je auto komen als het vriest en regent in niets meer verhuld dan een spannend spandex pakje, lijkt meestal een mooier verhaal achteraf dan op het moment zelf. Die auto is nooit ver weg, je kan altijd gewoon instappen en toch ploeter je iedere keer weer verder met schoenen vol ijswater. Na een tijdje voel je ook je handen niet meer zodat je niet meer kan sturen of schakelen en lig je onderuit in een bocht terwijl diegene waar je al twee ronden lang krampachtig achteraan harkt rustig wegpeddelt. Dan sta je recht, spuug je de modder van tussen je tanden en weet je dat het gedaan is en dat je nooit meer zoiets stom zal doen. En dan is de wedstrijd voorbij.

Langzaam komt er weer gevoel in je handen. Dat doet nog meer zeer dan het bevriezen zelf. Uiteindelijk ga je naar huis, neem je een warme douche en neem je afstand van de ellende die het was. Tijdens de volgende dagen zal de herinnering aan de pijn vervagen en blijf je achter met de gedachte hoe je die ene bocht beter had kunnen nemen. Hoe goed je wel die balkjes hebt genomen en hoe vlug je wel weer op die fiets zat. Toen dacht je dat je wel kon sterven, maar nu kan je alleen maar bedenken hoe veel fun het wel was en hoe je het opnieuw zou doen – als je zou kunnen – en hoe je het anders zou doen de volgende keer. Je blijft achter met een gevoel van tevredenheid en voldoening als resultaat van je zelf uitgelokte marteling, de essentie van elke duursport. Met cyclocross kan je dat elke week opnieuw als je wil. Iedere zaterdag of zondag – of beiden – is er een andere wedstrijd, met meer spanning, meer afzien, meer passie, meer voldoening en een nieuwe gelegenheid om je eigen heldenverhaal te verzinnen, waar je op het moment zelf niet eens wil inzitten, maar dat je altijd achterlaat met een nog groter verlangen als het eenmaal voorbij is. Dat is wat cyclocross in essentie is. Cyclocross is

als het echte leven. Maar beter.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Nog even een voetnootje : Stijn brak bij het springen over de balkjes een vingerkootje en zal dus enkele crossen moeten missen. Spoedig herstel toegewenst van iedereen !